«Ο Μιχάλης μου νίκησε τη λευχαιμία ενώ κρεβατάκια δίπλα μας, άδειαζαν από παιδάκια που πέθαιναν». Μια συγκλονιστική ιστορία
1 month, 11 days ago
6

«Οκτώβριος 2001. Ο γιος μου, 2,5 ετών τότε.

Είχε μια εβδομάδα δέκατα. Ξυπνούσε στις 9, έπαιζε ως τις 11-12 Και κοιμόταν πάλι μέχρι το απόγευμα. Ο καιρός καλός καλοκαίρι σχεδόν. Μια μέρα μελανιάζουν τα χείλη του. Η μάνα μου που τα ψάχνει όλα, μου λέει κάτι δεν μου αρέσει να πάμε νοσοκομείο. Είχαμε ήδη πάει και μας είπαν ίωση. Πάμε πάλι Παίδων Πεντέλης. Όλη νύχτα να μπαινοβγαίνουν οι γιατροί, να του παίρνουν αίμα και ξανά και ξανά. Το πρωί μας ανακοινώνουν το νέο. ΟΛΛ. Οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Μας στέλνουν στο Παίδων Αγλαΐα Κυριακού για μυελόγραμμα, επιβεβαίωση δηλαδή. Εκεί περιμένοντας το αποτέλεσμα έβλεπα παιδάκια χωρίς μαλλιά και γονείς να με κοιτάζουν με θλίψη. Έλεγα της γυναίκας μου, λάθος κάνουν αποκλείεται. Σε εμάς έτυχε?

Και βγαίνει η γιατρός και μας λέει είναι λευχαιμία δυστυχώς, αρχίζει ένας αγώνας για εσάς. Το κλάμα δεν περιγράφεται, ο κόσμος μας γκρεμίστηκε. Μόλις είχα χάσει τον πατέρα μου 58 ετών και ήταν μεγάλο σοκ. Και αρχίσαμε αγώνα. Αρχικά κορτιζόνη, μετά χημειοθεραπείες, του έπεσαν τα μαλλιά, και μετά συντήρηση 2 χρόνια με χάπια. Κάθε εβδομάδα εξετάσεις. Κάθε εβδομάδα αγωνία για τα αποτελέσματα. Πήγαινα στο νοσοκομείο κι έβλεπα κρεββάτι άδεια. Που είναι αυτό? Πέθανε μου έλεγε η σύζυγος. Την άλλη μέρα άλλο άδειο κρεββάτι…

Ο Θεός όμως αποφάσισε να μην μας τον πάρει και αυτόν τον Μιχάλη όπως τον πατέρα μου.

Όταν κάναμε το τελευταίο πλακάκι (έτσι λέγεται, βάζουν μυελό των οστών μέσα σε δύο μικρά τζαμάκια) βγήκαν και μας είπαν: τελείωσε. Δεν υπάρχει πια λευχαιμία. Το είχαμε διαγνώσει νωρίς, χάρη στη μάνα μου. Αυτό μας έσωσε, μας είπαν μια εβδομάδα πριν ίσως να μην το βρίσκαμε.

Έκτοτε είμαι μέλος της “Φλόγας” και δότης μυελού των οστών και αίματος στο Παίδων.

Στη φωτογραφία ο γιος μου με ένα γεράκι που βρήκαμε στο Αιτωλικό πρόπερσι το Πάσχα

Ευχόμαστε ολόψυχα να είναι πάντα γερός ο Μιχάλης αλλά και όλα τα παιδιά του κόσμου»