Bανέσα Αρχοντίδου – Χριστίνα Φλαμπούρη: Ποιες είναι οι δύο φίλες που κατάκτησαν 5 δύσκολες κορυφές και τώρα ετοιμάζονται για το Έβερεστ!
2 months, 25 days ago
6

Από την Ντέπυ Κουρέλλου

Δεν έχουμε συνηθίσει τις γυναίκες να παίρνουν τα βουνά, και δη τις Ελληνίδες. Όμως πριν από λίγες εβδομάδες, δύο Ελληνίδες πάτησαν την κορυφή του ψηλότερου βουνού της Ωκεανίας. Ας τις γνωρίσουμε καλύτερα…

H Βανέσα Αρχοντίδου (μέλος του ΑΟΣ) και η Χριστίνα Φλαμπούρη (μέλος του ΕΟΣ Αχαρνών), στο πλαίσιο της δράσης A Woman Can Be που βρίσκεται υπό την αιγίδα του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ), οργάνωσαν αποστολή στο όρος Carstensz Pyramid στην Παπούα της Ινδονησίας. Το όρος Carstensz Pyramid, ή αλλιώς Punchak Jaya (Πούντσακ Τζάγια), με υψόμετρο 4.884 μέτρα, είναι η υψηλότερη κορυφή της ηπείρου της Ωκεανίας αλλά και η υψηλότερη νησιωτική κορυφή του κόσμου. Πώς ξεκίνησαν, όμως, όλα; «Το ταξίδι ξεκίνησε πολύ πριν την ανάβαση. Σκοπός μας σε όλα τα ταξίδια δεν είναι να κατακτήσουμε μόνο το βουνό, αλλά να γυρίσουμε πίσω με ιστορίες για τους ανθρώπους, την κουλτούρα της περιοχής και με πολλές εικόνες από τα μέρη που επισκεπτόμαστε. Έτσι, ξεκινήσαμε από την Ινδονησία, ανεβήκαμε σε ηφαίστεια, επισκεφτήκαμε ορυχεία…» λέει η Βανέσα, ενώ η Χριστίνα συμπληρώνει: «Στην Παπούα, όπου βρίσκεται το Carstensz Pyramid, γνωρίσαμε φυλές ιθαγενών που σιγά σιγά αρχίζουν να εκλείπουν, φτάσαμε σε απομακρυσμένα ψαροχώρια στις ακτές του Ειρηνικού. Το βουνό ήταν η αφορμή αλλά και ο μεγάλος μας στόχος να κατακτήσουμε την πέμπτη κορυφή από τις επτά υψηλότερες κορυφές των ηπείρων του κόσμου, που είναι το όνειρό μας τα τελευταία πέντε χρόνια». Πώς προετοιμάζεται ένας ορειβάτης για μία κορυφή; «Δύσκολα» απαντάει γελώντας η Βανέσα. «Δεν είναι μόνο η σωματική προετοιμασία αλλά, κυρίως, η οργάνωση και η χρηματοδότηση αυτών των αποστολών, που απαιτούν μεγάλη προσπάθεια και ψυχική δύναμη. Όταν ένα μήνα πριν από την αποστολή δεν είσαι απόλυτα σίγουρος ότι έχεις συγκεντρώσει τους απαραίτητους οικονομικούς πόρους και τον εξοπλισμό για την ανάβαση, θέλει μεγάλο πείσμα και αγώνα για να παραμείνουμε προσηλωμένες στο στόχο».

«Πάνω από τα 4.000 μέτρα ο οργανισμός αρχίζει και έχει αυξημένες ανάγκες»

Στο μυαλό μου έρχονται οι δεκάδες ταινίες επιβίωσης σε βουνά που έχω δει. Τα κορίτσια μπορεί να είναι οργανωμένες, γυμνασμένες και προετοιμασμένες για την αναποδιά, αλλά είναι πράγματι όλα υπό τον έλεγχό τους; «Εκτός από τις οργανωτικές δυσκολίες πριν από την ανάβαση, σχεδόν πάντα προκύπτουν και θέματα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Διαδικαστικά συνήθως από καθυστερήσεις ή ακυρώσεις πτήσεων μέχρι αλλαγές σημαντικού μέρους του προγράμματος. Όσον αφορά το βουνό όμως, οι καιρικές συνθήκες ήταν μια σημαντική δυσκολία. Τις περισσότερες μέρες που ήμασταν στην περιοχή έβρεχε μετά το μεσημέρι. Όμως πάνω στο βουνό η κατάσταση ήταν χειρότερη. Η έντονη βροχή δεν έλεγε να σταματήσει. Ειδικά τη μέρα της κορυφής, γυρίσαμε στη σκηνή μετά από δώδεκα ώρες χωρίς να έχουμε ούτε ένα στεγνό ρούχο. (γέλια) Γενικά όμως η αναρρίχηση και, κυρίως, η κατάβαση ‒rappel‒ υπό βροχή ήταν αρκετά αγχωτικές γιατί ο βράχος γλίστραγε σε επικίνδυνο βαθμό» περιγράφει η Χριστίνα. Κι αν νομίζετε πως οι δυσκολίες σταματούν εδώ, απλά δεν έχετε δει αρκετές ταινίες δράσης. «Η ανάβαση στο Carstensz Pyramid διαρκεί περίπου μία εβδομάδα γιατί οι περισσότερες αποστολές προσεγγίζουν τη βάση του βουνού με ελικόπτερο. Ο λόγος είναι ότι στους πρόποδες του Carstensz Pyramid βρίσκεται το μεγαλύτερο ορυχείο χρυσού στον κόσμο, το Grasberg. Οι διαδικασίες που απαιτούνται για να μπορέσει να προσεγγίσει κάποιος το βουνό, όχι με ελικόπτερο αλλά περνώντας μέσα από το ορυχείο, είναι δαιδαλώδεις και συνήθως η πορεία μέσα από τη ζούγκλα δεν είναι ασφαλής. Όπως σε κάθε άλλη αποστολή, κοιμόμασταν σε σκηνές και τρώγαμε έτοιμα σνακ που περιέχουν πρωτεΐνη αλλά και πολλές θερμίδες, γιατί πάνω από τα 4.000 μέτρα ο οργανισμός αρχίζει και έχει αυξημένες ανάγκες για να αντεπεξέλθει σε συνθήκες μειωμένου οξυγόνου. Ευτυχώς σε αυτή την αποστολή το βάρος δεν ήταν μεγάλο. Ένα σακίδιο 10-15 κιλών ήταν για εμάς ευχαρίστηση μπροστά στα 30-40 κιλά που κουβαλούσαμε και σέρναμε πέρσι στην Αλάσκα».

«Ως χαρακτήρες συμπληρώνουμε η μια την άλλη»

Πεπειραμένες, επίμονες, σκληρές και αποφασισμένες, η Βανέσα Αρχοντίδου και η Χριστίνα Φλαμπούρη έχουν επιπλέον κατακτήσει το Ελμπρούς στην Ευρώπη, το Κιλιμάντζαρο στην Αφρική, το Ντενάλι στη Βόρεια Αμερική, το Ακονκάγκουα στη Λατινική Αμερική. Ποια είναι η ωραιότερη ανάβαση που έχετε πραγματοποιήσει; «Η κάθε ανάβαση έχει τις δικές της ομορφιές αλλά και αντίστοιχα τις δικές της δυσκολίες. Αυτή άλλωστε είναι και η μαγεία όταν επισκέπτεται κανείς τις ηπείρους του πλανήτη. Άλλος κόσμος, άλλος πολιτισμός, άλλο βουνό. (γέλια) Ο απέραντος παγετώνας στο Ντενάλι, στην Αλάσκα, είχε μια μοναχική ομορφιά αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν πιο όμορφος ή λιγότερο όμορφος από το απίστευτο φως και τα χρώματα στα βουνά των Άνδεων ή το σκληρό επιβλητικό βράχο στο Carstensz» περιγράφει η Χριστίνα. Σε αυτές τις αναβάσεις είναι οι δυο τους; «Στις περισσότερες αναβάσεις ήμασταν μαζί και με άλλους Έλληνες. Είναι πιο παρεΐστικο να οργανώνεις μια αποστολή με 4-5 άτομα και πολλές φορές και πιο οικονομικό, γιατί ως γκρουπ υπάρχουν οικονομίες κλίμακας. Όμως ο βασικός πυρήνας που είχαμε βάλει το συγκεκριμένο στόχο των Επτά Κορυφών ήμασταν εμείς οι δύο. Στην τελευταία ανάβαση βέβαια ήμασταν και ουσιαστικά μόνο οι δυο μας. Σίγουρα ήταν μια επιπλέον δυσκολία, αφού τα μέρη που επισκεφτήκαμε δεν έχουν την ασφάλεια των ταξιδιών που έχουν τα μέρη του δυτικού κόσμου. Όμως η εμπειρία αυτή μας έφερε ακόμα πιο κοντά γιατί μοιραζόμασταν τις ίδιες αγωνίες και έπρεπε να στηριχτούμε η μία στην άλλη. Ως χαρακτήρες συμπληρώνουμε η μία την άλλη κι αυτό είναι ίσως και το μυστικό της σχέσης μας και της επιτυχίας της ομάδας μας. Έχει τύχει πολλές φορές να εμψυχώνει η μία την άλλη στις δυσκολίες γιατί απλά βρισκόμασταν σε διαφορετική φάση. Είναι όμως μια πολύ δυνατή σχέση γιατί είναι κάτι παραπάνω από φιλία. Με τους φίλους σου σε ενώνουν οι καθημερινές στιγμές, η παρέα. Εμάς μας ενώνει ένας κοινός στόχος ζωής, μοιάζει πιο πολύ με γάμο παρά με φιλία» εξηγεί μέσα σε γέλια η Βανέσα.

«Τα 100.000 ευρώ που χρειάζεται η ομάδα για την ανάβαση στο Έβερεστ είναι βουνό»

Αναρωτιέμαι πώς τα κορίτσια… πήραν τα βουνά. «Νομίζω για την οικογένειά μου ήταν δύσκολο, έτσι το αισθάνθηκα. Είμαι μητέρα δύο παιδιών και διευθύντρια marketing σε πολυεθνική εταιρεία. Συνήθως οι μητέρες και full time εργαζόμενες έχουν χρόνο για αυτά τα δύο και μόνο: τη δουλειά και τα παιδιά. Οι προσωπικοί στόχοι μένουν απλά στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους σαν όνειρα. Όμως η δική μου οικογένεια τελικά με στήριξε και πλέον έχει αποδεχτεί αυτό μου το όνειρο και πιστεύω ότι η εκπλήρωσή του θα είναι και για αυτούς σημαντική» λέει η Βανέσα. Τα ίδια έχει αντιμετωπίσει και η Χριστίνα. «Γνωρίζω ότι δεν είναι πολύ εύκολο για την οικογένειά μου όταν λείπω σε μια αποστολή. Μέχρι τελευταία στιγμή με ρωτούν αν άλλαξα γνώμη και τελικά δεν θέλω να πάω. Ξέρουν όμως ότι ο στόχος των Επτά Κορυφών με κάνει να νιώθω ευτυχισμένη και έτσι με στηρίζουν σε κάθε μου επιλογή». Μετά την Ωκεανία, σειρά θα πάρουν οι αποστολές με στόχο την κατάκτηση της κορυφής Vinson Massif (4.892 μ.) στην Ανταρκτική και της κορυφής του Έβερεστ (8.848 μ.) στην Ασία, ώστε να ολοκληρωθεί το project των Επτά Κορυφών (7 Summits). Ναι, το Έβερεστ. «Θα ήταν η κατάλληλη χρονιά για εμάς να το επιχειρήσουμε το 2019. Όμως το δυσκολότερο μέρος είναι η χρηματοδότηση. Είμαστε εργαζόμενες γιατί πρέπει. Συνεπώς τα 100.000 ευρώ που χρειάζεται η ομάδα για την ανάβαση στο Έβερεστ είναι βουνό από μόνο του. Στις προηγούμενες αποστολές είχαμε ιδιώτες και εταιρείες που μας στήριξαν. Αυτό ελπίζουμε και τώρα. Από αρχές Οκτώβριου ξεκινά ο νέος κύκλος εξεύρεσης υποστηρικτών, άνθρωποι και εταιρείες με όραμα που εμπνέονται από τις κορυφές και επιθυμούν να συνδέσουν την πορεία τους μαζί μας» λέει η Χριστίνα.

«Το βουνό είναι τρόπος ζωής»

Η ιστορία της Βανέσας Αρχοντίδου και της Χριστίνας Φλαμπούρη είναι κάτι παραπάνω από ένας στόχος ζωής, είναι μια ιστορία που εμπνέει τις καρδιές όλων. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δράση A Woman Can Be. «Είναι μια πολύ αληθινή φράση που βγήκε από μέσα μας αυθόρμητα και έγινε η ομπρέλα της δράσης μας για την ανάβαση στα 7 Summits. Δεν το βλέπουμε φεμινιστικά, στόχος μας είναι να προβάλουμε ότι το προσωπικό όνειρο του καθενός από εμάς, όταν μπει ως προτεραιότητα στη ζωή μας και όταν αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα, οργάνωση και πρόγραμμα, μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Το κλειδί είναι η επικοινωνία. Το awomancanbe.com είναι “παιδί” της επικοινωνίας. Όταν αρχίσαμε να μιλάμε ανοιχτά για το στόχο μας, δύο ήταν τα βασικά ερωτήματα: Πρώτον, πώς μπορούν δύο γυναίκες να έχουν ένα τόσο απαιτητικό ορειβατικό όνειρο και, δεύτερον, όταν ολοκληρώσετε το στόχο σας (δεδομένου ότι πλέον απομένουν 2 κορυφές μέχρι την εκπλήρωση του ονείρου), τι θα κάνετε μετά… Και στα δύο αυτά ερωτήματα η απάντηση είναι “A Woman Can Be”. Ναι, μια γυναίκα μπορεί να είναι και μητέρα και επιστήμονας και εργαζόμενη και αστροναύτης και ορειβάτης και ό,τι άλλο επιθυμεί… Και ναι, ο στόχος των 7 Summits μπορεί να ολοκληρωθεί, ενώ ευελπιστούμε σύντομα η δράση A Woman Can Be να είναι εκεί για να πλαισιώσει και νέες δράσεις, όχι μόνο από εμάς αλλά και από όσες και όσους άλλους θελήσουν να εντάξουν το όνειρό τους στο πλαίσιο της ομάδας μας. Άλλωστε όταν έχει δημιουργηθεί η δομή και έχει αποκτηθεί μια εμπειρία, είναι πλέον καθήκον και ευχαρίστηση να υπάρχει και συνέχεια» λέει η Βανέσα. Την ίδια στιγμή που τα κορίτσια σπάνε τα στερεότυπα, αναρωτιέμαι πώς ξεκίνησαν όλα. «Τυχαία ή μοιραία δεν ξέρω» σχολιάζει η Βανέσα. «Το 2004 μια καλή μου φίλη, συνάδελφος τότε, με προσκάλεσε στην ημερήσια εκδρομή ενός ορειβατικού συλλόγου. Πήγα με μισή καρδιά (γιατί έπρεπε να ξυπνήσω 6.00 το πρωί της Κυριακής) και με ακόμα πιο μισό εξοπλισμό (αθλητικά και φόρμες). Ταλαιπωρήθηκα πολύ εκείνη την ημέρα, αλλά η ανάβαση στην κορυφή του Ολίγυρτου ήταν μια από τις πιο ξεκούραστες ημέρες για το μυαλό μου. Γράφτηκα στο σύλλογο, τελείωσα και τις σχολές του και σιγά σιγά το ένα βήμα έφερνε το άλλο, αλλά τουλάχιστον ήταν βήματα προς τα πάνω». Η ιστορία της Χριστίνας είναι στην πραγματικότητα ένα στοίχημα με τον εαυτό της: «Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, την ορειβασία την ξεκίνησα για να ξεπεράσω το φόβο μου για το ύψος. Ήταν μια πρόκληση για μένα να ξεπεράσω τα όριά μου και τελικά το ένα βουνό έφερνε το άλλο και ο στόχος πήγαινε όλο και πιο ψηλά… στην κυριολεξία και πιο ψηλά και έτσι γεννήθηκε το όνειρο των 7 Summits. Πλέον το βουνό για μένα είναι τρόπος ζωής».

«Οι μελανιές, το χώμα και η βρoμιά δεν θεωρούνται κατάλληλα για τις μικρές πριγκίπισσες»

Άραγε είναι αντρικό σπορ η ορειβασία; «Στα περισσότερα αθλήματα που έχουν ένα βαθμό ταλαιπωρίας, έκθεσης στη φύση και σε συνθήκες που σε γενικές γραμμές θεωρούνται επικίνδυνες οι γυναίκες είναι λιγότερες. Το θέμα είναι περισσότερο κοινωνικό όμως. Τα κορίτσια μεγαλώνουν και οι γονείς τα παρακινούν σε αθλήματα που θα ενισχύσουν την ομορφιά του γυναικείου φύλου. Οι μελανιές, το χώμα και η βρομιά δεν θεωρούνται κατάλληλα για τις μικρές πριγκίπισσες. Έτσι, είναι λιγότερα τα κορίτσια που θα εκτεθούν σε τέτοιου είδους αθλήματα από μικρή ηλικία. Σιγά σιγά βέβαια τα στερεότυπα αλλάζουν και τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και πιο πολλές γυναίκες στο βουνό» εξηγεί η Βανέσα. Ο σεξισμός ευδοκιμεί και σε ακραίες συνθήκες; «Ναι, αλλά συνήθως χωρίς κακία. Απλά δεν πρέπει να συνειδητοποιούν ότι κάποιες συμπεριφορές είναι σεξιστικές. Το μυστικό είναι να μη δίνεις σημασία σε τέτοιες συμπεριφορές και να μη σε επηρεάζουν, ώστε να κάνεις ό,τι θες και ό,τι μπορείς» λέει η Χριστίνα. Εκεί, στην πλαγιά ή την κορυφή κάποιου βουνού, τίποτα και όλα έχουν σημασία. Η απεραντοσύνη, η γαλήνη, το μεγαλείο του πλανήτη μας. «Η φύση μάς έχει μάθει να διώχνουμε το άγχος για πράγματα που παλαιότερα θεωρούσαμε σημαντικά. Μας έμαθε ότι το βουνό έχει πάντα τον πρώτο λόγο. Μας έμαθε να έχουμε περισσότερο σεβασμό. Όσο πιο πολλά καταφέρνεις, τόσο πιο ταπεινός πρέπει να γίνεσαι» προσθέτει η Βανέσα. Κι η Χριστίνα προειδοποιεί: «Δεν κάνουμε αρκετά για να προστατεύσουμε το περιβάλλον. Και ήδη έχουμε αρχίσει να το πληρώνουμε. Κάνουμε όμως περισσότερα από παλιά και πλέον δεν είναι θέμα παιδείας και ανάπτυξης η προστασία του περιβάλλοντος. Είναι θέμα επιβίωσης».