Ετεοκλής Παύλου: Η συνάντηση με τον άνθρωπο που τον πυροβόλησε και αυτό που θεωρεί απάνθρωπο
10 months, 5 days ago
6

Από τη Μαρία Παπαϊωάννου

Συντροφιά του σε αυτές τις δύσκολες στιγμές τον πρώτο καιρό μετά τον ακρωτηριασμό του ποδιού του και όταν ανέκτησε λίγο τις δυνάμεις του ήταν τα βιβλία. Κάπως έτσι γεννήθηκε η δεύτερη αγάπη της ζωής του: «Είμαι ονειροπόλος αλλά συγχρόνως ρεαλιστής. Η σωματική, ψυχολογική και επαγγελματική αποκατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Ήμουν για έξι μήνες σε καροτσάκι και χρειάστηκε πολύς χρόνος και μεγάλη προσπάθεια μέχρι να καταφέρω να κάνω τα πρώτα μου βήματα. Όταν βγήκα από το νοσοκομείο ήμουν 150 κιλά. Πάλεψα σκληρά, με γυμναστική και διατροφή για να επανέλθω στην πρότερη εικόνα μου. Ξεκίνησα να διαβάζω, αυτό είναι κάτι που με δυνάμωσε και μπόρεσα να διαχειριστώ τα όσα ακολούθησαν. Ήξερα ότι έπρεπε να δώσω τις απαντήσεις μου στον Ετεοκλή». Μέσα από το διάβασμα ανακάλυψε κι άλλες πτυχές του εαυτού του, κατάφερε να συγχωρέσει ανθρώπους, να αφήσει πίσω του το παρελθόν και να παλέψει ουσιαστικά για το μέλλον: «Μετά από αυτή την ιστορία κέρδισα πολλούς ανθρώπους αλλά έχασα κάποιους άλλους. Υπήρξαν κάποιοι που απομακρύνθηκαν… Δεν είμαι όμως άνθρωπος που θέλω να ζω με αρνητικά συναισθήματα και, όταν έδωσα τις απαντήσεις μου, κατάλαβα ότι αρκετοί δεν έφυγαν από κακία ή επειδή με κρέμασαν, απλά κάποιοι δεν μπορούν να το διαχειριστούν όλο αυτό. Είναι κακό να κατακρίνεις ένα πρόσωπο επειδή δεν αντέχει να βλέπει ένα φίλο του να περνάει κάτι τόσο δύσκολο. Κάποια είναι πιο λιγόψυχοι, δεν το αντέχουν όλο αυτό. Γενικά, θέλω να βλέπω τη θετική πλευρά, δεν θέλω να μπω στη διαδικασία να πω ότι είχα ένα φίλο που με άφησε. Το θεωρώ πολύ μικρό να σκέφτομαι έτσι ύστερα από όλα αυτά που μου έχουν συμβεί.  Ευχαριστώ οποιονδήποτε αφιέρωσε έστω και δέκα λεπτά από τη ζωή του και άφησε τη δουλειά του και την οικογένειά του για να έρθει να με δει στο νοσοκομείο. Αυτά τα δέκα λεπτά εμένα μου έδωσαν δύναμη μέσα στη μέρα. Για οποιονδήποτε λόγο κι αν το έκανε, ακόμα κι αν ήρθε να με δει απλά για να μάθει την ιστορία».

Το απάνθρωπο κομμάτι της ιστορίας

«Το δράστη τον είδα μόνο στο δικαστήριο. Είναι πολύ δύσκολο να βλέπεις μπροστά σου τον άνθρωπο που σου κατέστρεψε τη ζωή. Το πιο θλιβερό και σοκαριστικό, που σε κάνει να αναρωτιέσαι σε τι κόσμο θα φέρεις τα παιδιά σου, είναι ότι ένας άνθρωπος που προσπάθησε να αφαιρέσει μια ζωή δεν έχει την ανάγκη να πει μια “συγγνώμη”. Μέχρι σήμερα -έχουν περάσει πέντε χρόνια- δεν μου είπε ποτέ ένα “συγγνώμη”. Ούτε από το οικογενειακό του περιβάλλον υπήρξε το παραμικρό ενδιαφέρον. Εδώ ένα σκυλάκι ή ένα γατάκι μπορεί να χτυπήσεις στο δρόμο και τρέμει η καρδιά σου, δεν μπορείς να κοιμηθείς το βράδυ, λες “δεν το πιστεύω”. Πόσο μάλλον να αποφασίσεις εν ψυχρώ να αφαιρέσεις μια ανθρώπινη ζωή. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να έχει τέτοια δύναμη. Εγώ τρομάζω στην ιδέα ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που κυκλοφορούν ανάμεσά μας».

Ακόμα κι αν αυτό το κεφάλαιο δεν έχει ακόμα κλείσει οριστικά μέσα του, φαίνεται πως το αφήνει πίσω του. Ο Ετεοκλής Παύλου απολαμβάνει πλέον στο έπακρο το να προσφέρει βοήθεια στους γύρω του. Τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά διανύει μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής του: «Τα μαθήματά personal training που κάνω έχουν αυξηθεί, λόγω του ότι ο κόσμος με γνώρισε. Αγαπώ να εργάζομαι με ειδικές ομάδες και ανθρώπους που αντιμετωπίζουν κάποια κινητική δυσκολία. Είναι κάτι το οποίο το πέρασα, το έζησα και ξέρω τον τρόπο με τον οποίο μπορώ να τους γυμνάσω – πίστεψέ με είναι κάτι πολύ δύσκολο. Μετά το ατύχημα γνώρισα πολλούς ανθρώπους με ειδικές ανάγκες και έκτοτε απέκτησα έναν στόχο που θέλω να υλοποιήσω τα επόμενα χρόνια. Θέλω να ιδρύσω ένα κέντρο με δραστηριότητες στο οποίο θα μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά τόσο αρτιμελείς άνθρωποι όσο και παιδιά-νέοι με ειδικές ανάγκες. Να κοινωνικοποιηθούν, να αθληθούν και να ψυχαγωγηθούν όλοι μαζί». Θα τον ενδιέφερε να μπει σε άλλα μονοπάτια και να ασχοληθεί με την τηλεόραση; «Μου αρέσει σαν ιδέα το να κάνω κάτι στην τηλεόραση. Πιστεύω ότι υπάρχει το ηθικό χρέος για τους ανθρώπους που έχουμε περάσει κάποιες δυσκολίες. Αν ήμουν σε ένα χώρο που είχα δημόσιο βήμα, θα το χρησιμοποιούσα για να βοηθήσω. Δεν θα το έκανα απλά για να βγω στην τηλεόραση ή για οικονομικούς λόγους, θα το έκανα μόνο για να προσφέρω και να δώσω δύναμη σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη».

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο People που κυκλοφορεί εκτάκτως μαζί με το Έθνος της Κυριακής.