Moreno Portioli: O γιος του δημιουργού του πιο διάσημου καφέ –και συνεχιστής του- διηγείται την απίστευτη ιστορία επιτυχίας τους!
7 months, 14 days ago
6

Μια από τις πιο γνωστές φίρμες καφέ, ο Poritoli, κλείνει 60 χρόνια ζωής και, όπως κάθε κοσμοπολίτης Ιταλός 60άρης, έχει τον τρόπο να γοητεύει.

Η πιο παλιά φωτογραφία που μπορεί κανείς να εντοπίσει μια πινακίδα με τη φίρμα Portioli είναι ασπρόμαυρη και αισίως 80χρονη. Εκεί, εκτός από την πινακίδα, μπορεί εύκολα να διακρίνει τέσσερις άντρες να ποζάρουν χαμογελαστοί. Η φωτογραφία αυτή, η οποία τραβήχτηκε στα εγκαίνια του καφέ-μπαρ, σηματοδοτεί την ίδρυση της Portioli. Ο Giorgio Portioli αποφάσισε παράλληλα με την αγορά αυτή να δραστηριοποιηθεί και με το καβούρδισμα του καφέ – αρχικά με μια μηχανή 15 κιλών.

Σταδιακά η ποιότητα των πρώτων υλών περνάει σε πρώτο πλάνο και ο πατέρας του Giorgio, Livio Portioli, βλέποντας το γιο του να τα πηγαίνει περίφημα, αποφασίζει να τον βοηθήσει και να στραφούν οικογενειακώς στην παραγωγή ποιοτικού καφέ. To 1973 είναι ένας από τους περιζήτητους καφέδες στο Μιλάνο και πλέον είναι η ώρα να τον τεστάρει και η υπόλοιπη χώρα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, που την ακούς πολύ ευχάριστα πίνοντας έναν καφέ, ειδικά όταν σου τη διηγείται ο Moreno Portioli, γιος του Giorgio, που δραστηριοποιείται στην εταιρεία του πατέρα του ήδη από το 1960. Συζητώντας μαζί του αντιλαμβάνεται κανείς γιατί τα στελέχη της εταιρείας του πίνουν καφέ στο όνομά του. Η σοφία, η εξωστρέφειά του, το χιούμορ και η καλλιέργεια είναι χαρακτηριστικά που εντοπίζονται από τα πρώτα λεπτά της γνωριμίας μαζί του.

«Ο πατέρας μου μέχρι να ξεκινήσει την επιχείρησή του ήταν πωλητής σε μια εταιρεία με τσάγια στη Γένοβα. Έτσι, του μπήκε το μικρόβιο με τις επιχειρήσεις. Τα χρήματα για την εταιρεία τα έδωσε ο παππούς μου, γνωρίζοντας πως ο γιος του αγαπούσε να πουλάει καφέ. Η εταιρεία ουσιαστικά ιδρύθηκε από τον Livio Portioli και οι δύο γιοι του, ο Moreno και ο Giorgio, ανέλαβαν την εξάπλωσή της» μου λέει ξεκινώντας τη συζήτησή μας στην ηλιόλουστη αυλή της Αntica Τrattoria Μirazzano, κάτω από μια γηραιή κληματαριά.

Ένιωσες ποτέ ότι έχεις μια βαριά σκιά και θα έπρεπε να ξεπεράσεις τα επιτεύγματα του πατέρα του;

Αν απαντούσα «όχι», θα ήταν μεγάλο ψέμα. Ο καθένας από εμάς γεννιέται με τα ταλέντα και τα χαρακτηριστικά του. Η μόρφωση χρησιμεύει για την προσωπική μας κουλτούρα. Την εξυπνάδα είτε τη διαθέτει κανείς είτε όχι… Ο επιχειρηματίας, όμως, θα πρέπει να έχει σίγουρα εξυπνάδα και όραμα για το μέλλον. Πιστεύω πως διέθετα και τα δύο ως προίκα.

Ως νέος αμφιταλαντεύτηκες για να ασχοληθείς με την εταιρεία του πατέρα σου;

Όχι, ποτέ! Η είσοδός μου στην εταιρεία ήταν βαθμιαία. Ξεκίνησα από χαμηλά, έκανα όλες τις δουλειές, όλων των βαθμίδων. Όταν κάθισα για πρώτη φορά στη μηχανή ψησίματος, ένιωσα πως γεννιέται ένα πάθος, μια αγάπη για αυτή τη δουλειά. Τότε κατάλαβα ότι έχω τη δύναμη να φτιάχνω με τα προϊόντα της φύσης κάτι ποιοτικό. Η ποιότητα απαιτεί χρόνο, αλλά πάντα σε ξεπληρώνει. Οπότε, δώστε της χρόνο.

Ποια είναι η στιγμή που η εταιρεία αλλάζει στάτους και μοιάζει να έχει όλα τα φόντα για να κατακτήσει την Ευρώπη και να είναι ονομαστή παγκοσμίως;

Γύρω στο 1993. Τότε έκανα μια σειρά επαφών με άλλους ανθρώπους και συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν άτομα εκεί έξω που ήταν έτοιμοι να μοιραστούν τη δική μου πρόκληση. Η δική μου πρόκληση γινόταν και δική τους. Για μένα αυτό είναι το πιο σημαντικό: Οι επιχειρηματίες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Είναι εκείνοι που βγάζουν χρήματα χωρίς να επενδύουν και οι άλλοι, αυτοί που επενδύουν τα κέρδη τους στην ποιότητα και στο όραμά τους. Για τους πρώτους, είναι σημαντικό να βγάζουν απλώς χρήματα. Προσωπικά, ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Η εταιρεία μας έχει αξιόλογα κέρδη, μεγάλο μέρος των οποίων επενδύουμε στις παραγωγικές διαδικασίες. Θα σας διηγηθώ ένα περιστατικό πολύ σημαντικό για μένα: Πηγαίνω στον πατέρα μου και του εξηγώ το δικό μου σχέδιο. Με άκουσε και μου λέει: «Έχεις δίκιο, εντάξει. Να θυμάσαι, όμως, πως είναι οι άνθρωποι που κάνουν την επιτυχία σε μια εταιρεία, όχι απλά οι ιδέες τους». Το αντιλήφθηκα αμέσως αυτό που μου είπε. Οπότε, αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να μεταφέρεις σωστά το σχέδιό σου, το όραμά σου στους συνεργάτες σου και να γίνει κοινό για όλη την ομάδα. Είμαστε περίπου 60-65 dealers στην Ιταλία και άλλοι τόσοι στο εξωτερικό. Αυτοί είναι οι παίκτες που παίζουν στο γήπεδο. Ο Portioli μπορεί να είναι μόνο προπονητής. Πρέπει να εξηγήσει με ποιο σχήμα θα παίξουμε, να μελετήσει αυτές τις τακτικές και πρέπει να έχει τακτική επικοινωνία με όλους. Δεν είναι σαν τις πολυεθνικές, που λένε στους αντιπροσώπους τους «πουλήστε, αυτό έχει σημασία». Αλλά «πουλήστε κάνοντας κουλτούρα στον καφέ». Και ο Έλληνας αντιπρόσωπός μας, ο κύριος Παππάς, κάνει αυτό ακριβώς!

Πώς αξιολογείς την ανάπτυξη του Portioli στην Ελλάδα;

Πάει εξαιρετικά καλά! Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που ξέρει να πίνει καλό εσπρέσο. Όταν πηγαίνουμε στη Γαλλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, δεν πίνουμε καλό εσπρέσο. Άρα, δεν μπορεί παρά να μην είμαι ευχαριστημένος.

Πώς βλέπεις την πολιτική και οικονομική κατάσταση στην Ιταλία και την κόντρα της κυβέρνησης Σαλβίνι με την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Θα μιλήσω γενικά. Αν πάρουμε υπόψη μας όλες τις χώρες του κόσμου, όλες έχουν χρέη. Το δημόσιο αυτό χρέος έχει μια κοινή βάση: Δανείζομαι χρήματα για να κάνω ένα έργο που θα μου αποφέρει χρήματα και με αυτά τα χρήματα θα τα ξεπληρώσω. Όπως γίνεται και με ένα δανεισμό ιδιώτη. Το θέμα είναι πως οι πολιτικοί τάζουν περισσότερα από όσα μπορούν να προσφέρουν, προκειμένου να κερδίσουν ψήφους. Προφανώς ένα κράτος έχει έξοδα και έσοδα. Οι φόροι είναι τα κέρδη της. Κάθε φορά που ένα κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα χρέη του, αυξάνει τους φόρους. Σε ποιους κάνει κακό αυτή η τακτική; Και ο επιχειρηματίας και ο εργάτης επιβαρύνονται από αυτή την πολιτική. Και οι δύο πληρώνουμε υπερβολικούς φόρους για αυτό που έχουμε. Είναι σαν ένας τροχός που γυρίζει ασταμάτητα. Το 2008 το δημόσιο χρέος της Ιταλίας ήταν 1,67 τρισεκατομμύρια. Το 2016 έφτασε στα 2,25 τρισεκατομμύρια. Κάθε κυβέρνηση δανειζόταν περισσότερα από όσα μπορούσε να αποπληρώσει. Αύξαναν συνεπώς τους φόρους, τον ΦΠΑ, τις εισφορές… Θα φτάσουμε λοιπόν να μειώνουμε τις συντάξεις και να αυξάνουμε τα όρια ηλικίας των συνταξιοδοτήσεων. Αυτό είναι λάθος! Μιλάμε για μια εικονική οικονομία. Οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι διαθέτουν πλασματικό χρήμα, το οποίο ξεπερνάει τις πραγματικές ανάγκες μιας οικονομίας. Και έτσι κυριαρχούν. Είναι λάθος ο τρόπος χειρισμού. Και δεν έχει να κάνει με έθνη ή λαούς, αλλά με τα προσωπικά συμφέροντα ισχυρών. Ελπίζω να τα γράψετε κομψά και να μη με κυνηγούν οι πολιτικοί! (γέλια)

bty

το timeline…

1958: Ο Giorgio Portioli, ο πατέρας του Moreno και παππούς της Sarah και του Mattia, αγοράζει ένα καφέ μπαρ στη Via Eustachi στο Μιλάνο και μία μηχανή καβουρδίσματος 15 κιλών. Μπαίνει δυναμικά στον κόσμο του ακατέργαστου και του καβουρδισμένου καφέ. Ο Giorgio εξοικειώνεται με τον καφέ, το καβούρδισμα και τις πρώτες ποιότητες ακατέργαστου καφέ.

1960: Ο γιος του Moreno ασχολείται ενεργά με την οικογενειακή επιχείρηση.

1962-1972: Ο πατέρας του Giorgio, ο Livio Portioli, βλέποντας το ενδιαφέρον της αγοράς προς τα ποιοτικά χαρμάνια, αποφασίζει να ενώσει την οικογένεια με στόχο το καβούρδισμα του καφέ στη Via Boncompagni. Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο άλμα από bartenders στη δραστηριοποίση του καβουρδίσματος, και η συνέχεια της οικογενειακής επιχείρησης μέχρι την πλήρη ένταξη, του Moreno, στην εταιρεία το 1972.

1973: Ο καφές Portioli γεννιέται και η εξάπλωσή του ξεπερνά τα σύνορα της πόλης αποκτώντας πλέον μεγάλη γεωγραφική ανάπτυξη.

1988: Μαζί με τον πατέρα του, Giorgio, ο Moreno αναπτύσσει την οικογενειακή επιχείρηση. Χρειάζονται πλέον μεγαλύτερες εγκαταστάσεις, η Portioli μεταφέρει το εργοστάσιό της εκεί που βρίσκεται σήμερα, στην Caleppio di Settala.

2003: Νέα πρόκληση. GIME: Ένα νέο εργοστάσιο που κατασκευάζει μηχανές για εσπρέσο γεννιέται. Ο συνδυασμός υψηλών προδιαγραφών υλικών και προηγμένης τεχνολογίας των μηχανών GIME είναι πλέον ο κύριος παράγοντας για την παρασκευή ενός ποιοτικού Portioli espresso.

Όλα τα νέα, πλούσιο ρεπορτάζ, καθημερινές στιγμές διασήμων και ξεχωριστές στιγμές καθημερινών ανθρώπων στο People, που κυκλοφορεί εκτάκτως το Σάββατο μαζί με το Έθνος της Κυριακής