Ένας Έλληνας φτιάχνει premium μαχαίρια. Ξεκίνησε από μια βεράντα και τώρα εξάγει ως τη Σιγκαπούρη
1 minute ago
6

Ένα επαγγελματικό pivot, η κατασκευή μαχαιριών, το ξεκίνημα από μια βεράντα, και οι πωλήσεις ως την Αυστραλία και την Σιγκαπούρη. Είναι μερικά από τα κομμάτια του πάζλ, τα οποία σχηματίζουν την ιστορία του Στέλιου Δρακόπουλου. Ο ίδιος δούλευε για χρόνια στο κομμάτι του μάρκετινγκ και της διαφήμισης, αλλά αποφάσισε να ξεκινήσει να κατασκευάζει premium μαχαίρια. Μέσα στην κρίση. Δημιουργώντας το brand Dikristo.

Το It’s Possible συνάντησε τον Στέλιο Δρακόπουλο. Ο ίδιος μας μιλά για το πως προέκυψε η ιδέα, την αρχική αμφισβήτηση από τους άλλους, και τις δυσκολίες. Ενώ περιγράφει το πως κατάφερε να ξεπεράσει τα εμπόδια και να φτάσει στον μεγάλο στόχο του.

Πως προέκυψε η ιδέα; Γιατί η αλήθεια είναι, ότι μάλλον δεν ξυπνά κάποιος ένα πρωί και λέει «θα ξεκινήσω να φτιάχνω μαχαίρια»

Όσο κι αν δεν το πιστεύετε, κάπως έτσι έγινε. Ξύπνησα ένα πρωί και είπα ότι θέλω να φτιάξω ένα πολύ όμορφο μαχαίρι. Σαφέστατα από την σύλληψη της ιδέας μέχρι την υλοποίηση πέρασαν πολλοί μήνες. Αλλά κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα.

Πιο πριν αρχίσει να ασχολούμαι με την μαγειρική. Σαν χόμπι. Θα πρέπει επίσης να πω ότι οι σπουδές μου δεν είχαν καμία σχέση με όλα αυτά, αφού έχω σπουδάσει μάρκετινγκ και διαφήμιση σε δύο διαφορετικές σχολές. Για περίπου 10 χρόνια είχα μια δική μου εταιρία, πάνω στο συγκεκριμένο πεδίο.

Κάθε βράδυ λοιπόν όταν γυρνούσα σπίτι μαγείρευα. Επειδή το δεξί χέρι του μάγειρα είναι το μαχαίρι, μπήκα στην διαδικασία να το ψάξω λίγο περισσότερο. Σχετικά με τα υλικά και το πως ακριβώς φτιάχνεται ένα μαχαίρι. Μόλις είδα τις επιλογές που ανοίγονται μπροστά σου, σε ότι αφορά τα υλικά και τα σχέδια, πραγματικά μαγεύτηκα, και κάπως έτσι πήρα την απόφαση να ξεκινήσω να φτιάχνω δικά μου μαχαίρια. Όλα αυτά γίνανε χρονολογικά περίπου στο 2012.

Μιλάμε δηλαδή για μια περίοδο στην καρδιά της κρίσης, και με ένα περιβάλλον αρκετά μελαγχολικό. Δεν σας επηρέασε αυτό;

Τότε το περιβάλλον ήταν όντως πολύ μελαγχολικό. Εγώ μάλιστα σε εκείνη την φάση δούλευα τουλάχιστον 12 ώρες στην πρωινή δουλειά μου, γυρνούσα στο σπίτι και δούλευα για ακόμα 1-2 ώρες ή πήγαινα στο γυμναστήριο. Και 12 ως 2 την νύχτα μαγείρευα. Μετά κοιμόμουν 5 ώρες και ξύπναγα πάλι στις 7 το πρωί. Άρα ήταν ένα πολύ φορτωμένο πρόγραμμα.

Έφτασα σε ένα σημείο να μην μπορώ να κοιμηθώ από το άγχος. Το μάρκετινγκ μου άρεσε σαν αντικείμενο, αλλά είδα ότι είχε αρκετούς δημιουργικούς περιορισμούς. Εγώ ήθελα να ξεκινήσω κάτι από το μηδέν και να το αναπτύξω, βάζοντας την δική μου σφραγίδα. Έψαχνα για μια δημιουργική διέξοδο, και την βρήκα στην ενασχόληση μου με τα μαχαίρια.

Θα πει κάποιος: Ωραία όλα αυτά, αλλά για να ξεκινήσετε να φτιάχνετε μαχαίρια, κάνατε πιο πριν κάποια έρευνα; Γιατί φαντάζομαι δεν μπορεί ο καθένας να το κάνει μέσα σε μια ημέρα, χωρίς να έχει τις γνώσεις και τα εργαλεία

Ναι φυσικά προηγήθηκε ένα ψάξιμο. Το θετικό είναι ότι ζούμε στην εποχή του ίντερνετ. Άρα μπήκα στο ίντερνετ και έψαξα τις πληροφορίες που ήθελα. Όλα ξεκίνησαν πληκτρολογώντας ένα «How to». Ξεκίνησα να διαβάζω ποια είναι τα μαχαίρια, ποιες οι διαφορές τους, τι υλικά υπάρχουν, τι γεωμετρίες υπάρχουν και πως μπορώ να φτιάξω ένα μαχαίρι.

Σαφέστατα όταν μπαίνεις σε μια τέτοια διαδικασία, όλα μοιάζουν δύσκολα στην αρχή. Στο μυαλό μου επικρατούσε ένα χάος για αρκετές εβδομάδες.

Στο οικονομικό κομμάτι, όλη η επένδυση ήταν δική σας; Δεν υπήρχε δηλαδή κάποιος χρηματοδότης ή κάποια εταιρία από πίσω

Όλα τα χρήματα ήταν δική μου. Και ξεκίνησα με ότι πιο απλό μπορεί να κάνει κάποιος, στην κατασκευή μαχαιριών.

Ξεκίνησα με μια λίμα και ένα ατσάλι, στην βεράντα που υπήρχε στο ισόγειο του σπιτιού μου. Εκεί έβαλα ένα θρανίο και πάνω σε αυτό ξεκίνησα να δουλεύω.

Έβλεπα πρόσφατα κάποιες φωτογραφίες από εκείνη την εποχή, και πραγματικά συγκινούμαι. Καθόμουν τον χειμώνα σε αυτή την βεράντα, ενώ χιόνιζε, και εγώ…

Διαβάστε την συνέχεια στο itspossible.gr