Μια Δευτέρα…
10 minutes ago
6

Πολλοί μισούν για κάποιο λόγο την Δευτέρα.

Εγώ παρόλο που μου πήρε το πιο σημαντικό ενός ανθρώπου, δεν τής κρατάω κακία.

Δευτέρα ξημέρωνε όταν μου εμφανίστηκε η Σκλήρυνση.

Ξέρεις, αυτό το αυτοάνοσο που κολλάει πάνω σου σαν βδέλλα.

Ήταν Δευτέρα όταν έκανα εμετό.

Ήταν Δευτέρα όταν δεν έβλεπα.

Ήταν Δευτέρα όταν δεν μπορούσα να περπατήσω.

Φοβήθηκα πολύ.

Και ύστερα από δύο εβδομάδες νοσοκομείων,γιατρών,ανησυχίας,άγνοιας,

διαγνώσθηκε.

Πολλαπλή Σκλήρυνση.

Ένιωσα αυτό που λένε ότι σκοτεινιάζουν τα πάντα,μαυρίζουν,δεν νιώθεις τίποτα.

Ούτε πόνο,ούτε φόβο.

Το τίποτα ένιωθα.

Και αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος.

Τόσο που εύχομαι να μην το νιώσει κανείς.

Δεν θα πω ότι το πήρα καλά.

Ούτε ότι το έχω συνηθίσει.

Ακόμα και μετά από 6 χρόνια.

Δεν συνηθίζεται.

Απλά το αποδέχεσαι.

Δεν σταματάει ποτέ να πονάει.

Έχεις τους ίδιους δαίμονες να παλεύεις κάθε μέρα με το που ξυπνάς.

Το μόνο που σου απαλύνει λίγο τον πόνο είναι η κατανόηση.

Όχι του κόσμου.

Δεν με ενδιαφέρουν αυτοί.

Των δικών μου ανθρώπων.

Αυτή την κατανόηση ζητάω.

Όταν τους λέω ότι δεν μπορώ να περπατήσω τόσο μακριά,

όταν τους λέω ότι είμαι πολύ κουρασμένη για να κάνω το οτιδήποτε.

Θέλω να με πιστεύουν,να με καταλαβαίνουν.

Και τότε θα είμαι καλύτερα.