Η ανατριχιαστική ιστορία του κατά συρροή δολοφόνου-νοσηλευτή που σκότωσε 29 ασθενείς
19 days ago
6

Ο Charles Cullen είναι ένας πρώην νοσηλευτής που εργαζόταν σε νοσοκομεία του Νιου Τζέρσεϊ και της Πενσυλβάνια και έγινε ένας από τους πιο παραγωγικούς κατά συρροή δολοφόνους της Αμερικής.

Κατά τη διάρκεια της 16χρονης καριέρας του, ο Cullen επιβεβαιώνεται ότι δολοφόνησε 29 ασθενείς και πιστεύεται ότι σκότωσε συνολικά έως και 400 ανθρώπους με πολλαπλά μέσα, συμπεριλαμβανομένης της κρυφής χορήγησης φαρμάκων όπως η ινσουλίνη και η διγοξίνη. Το πώς αποκαλύφθηκαν τελικά τα εγκλήματά του διερευνάται στη νέα ταινία του Netflix «The Good Nurse», στην οποία πρωταγωνιστούν ο Έντι Ρεντμέιν ως Cullen και η Τζέσικα Τσαστέιν ως η συνάδελφος του νοσοκόμα Amy Loughren. Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του Charles Graeber.

Πώς ανακαλύφθηκαν τα εγκλήματα του Charles Cullen

Σε μια απόκλιση από πολλούς άλλους τίτλους του είδους των αληθινών εγκλημάτων, το The Good Nurse δεν επικεντρώνει τη συμπάθειά του, ή ακόμα και μεγάλο μέρος της προσοχής του, στον δολοφόνο. Αντ’ αυτού, η ταινία παρακολουθεί την Loughren, μια νοσοκόμα νυχτερινής βάρδιας και ανύπαντρη μητέρα δύο παιδιών, η οποία παλεύει να διαχειριστεί μια σοβαρή καρδιακή πάθηση μπροστά στην αμείλικτη υπερκόπωση, όταν ο Cullen προσλαμβάνεται για να εργαστεί δίπλα της. Ανακουφισμένη, στηρίζεται πάνω του και του εκμυστηρεύεται το πρόβλημά της. Οι δυο τους γίνονται φίλοι – αντικατοπτρίζοντας τη στενή τους σχέση στην πραγματική ζωή.

Λίγο μετά την πρόσληψη του Cullen ασθενείς αρχίζουν να πεθαίνουν κάτω από ύποπτες συνθήκες. Μια γυναίκα που αναρρώνει από αλλεργική αντίδραση και μόλις έχει βρει την αληθινή αγάπη στα 77 της χρόνια πεθαίνει ξαφνικά, πριν ο σύζυγός της προλάβει να φτάσει στο πλευρό της. Μια νεαρή μητέρα που επέζησε από ατύχημα πεθαίνει επίσης απροσδόκητα – όπως και πολλοί άλλοι ασθενείς που φαινομενικά βρίσκονταν στο δρόμο της ανάρρωσης.

Κανένας από τους δύο ασθενείς δεν βασίζεται άμεσα σε κάποιο από τα γνωστά θύματα του Cullen, σηματοδοτώντας άλλη μια απόκλιση από τις παραδοσιακές δραματοποιήσεις αληθινών εγκλημάτων, οι οποίες συχνά απεικονίζουν πραγματικά θύματα και επιζώντες. Η συγγραφέας Krysty Wilson-Cairns δήλωσε στους Los Angeles Times ότι η επιλογή αυτή έγινε για να αποφευχθεί η πιθανή επανατραυματοποίηση των οικογενειών των θυμάτων του Cullen.

  • Διαβάστε επίσης: Η αληθινή (;) ιστορία του στοιχειωμένου σπιτιού πίσω από τη νέα σειρά The Watcher

Η αστυνομία άργησε μια μέρα

Αρχικά, η αστυνομία αισθάνεται ότι έχει καλύτερα πράγματα να κάνει από το να διερευνήσει τον θάνατο ενός ηλικιωμένου και ήδη αρκετά άρρωστου ώστε να νοσηλεύεται στο νοσοκομείο. Αλλά μετά από συνάντηση με τους εκπροσώπους του νοσοκομείου, γίνεται σαφές ότι πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες – και ότι οι διοικητές του νοσοκομείου γνωρίζουν περισσότερα από όσα αφήνουν να διαρρεύσουν ή είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν με τις αρχές. Είναι η νοσοκόμα Loughren που αναφέρει για πρώτη φορά στην αστυνομία, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης ρουτίνας στο πλαίσιο της έρευνάς της, ότι οι εξετάσεις αίματος της νεκρής γυναίκας υποδηλώνουν υπερβολική δόση ινσουλίνης.

Καθώς η αστυνομία συνεχίζει να ερευνά και το νοσοκομείο συνεχίζει να συσκοτίζει, η Loughren αρχίζει να υποπτεύεται ότι ο νέος της φίλος κρύβεται πίσω από τους πολλαπλούς ύποπτους θανάτους. Συνεργάζεται με την αστυνομία για να αποκαλύψει στοιχεία που αποδεικνύουν ο Cullen είναι υπεύθυνow, και μετά από μια τεταμένη συνάντηση σε ένα εστιατόριο κατά την οποία η Loughren φοράει κοριό o Cullen τελικά συλλαμβάνεται.

Όταν ερωτάται για τα κίνητρά του για τη δολοφονία εκατοντάδων ανθρώπων των οποίων η φροντίδα του είχε ανατεθεί, ο Cullen δίνει μια απλή απάντηση: «Δεν με σταμάτησε κανείς». Στην πραγματική ζωή, ο Cullen ισχυρίστηκε ότι διέπραξε τους φόνους από αίσθημα οίκτου. Ωστόσο, πολλά από τα θύματά του είχαν ελπιδοφόρες προοπτικές πριν εμφανιστεί στο προσκήνιο – και όλοι τους είχαν το δικαίωμα, ανεξάρτητα από την ασθένεια ή την αναπηρία τους, να μην αποφασίσει ο Cullen πότε θα ζήσουν ή θα πεθάνουν.

Ο Cullen ομολόγησε την ενοχή του για 22 κατηγορίες φόνου στο Νιου Τζέρσεϊ και επτά στην Πενσυλβάνια, καθώς και για έξι κατηγορίες απόπειρας φόνου. Επί του παρόντος εκτίει 11 διαδοχικές ποινές ισόβιας κάθειρξης και δεν μπορεί να αποφυλακιστεί υπό όρους παρά μόνο πολύ μετά τον θάνατό του.

Photo: Netflix

Η καλή νοσοκόμα και η σημασία του ιατρικού αληθινού εγκλήματος

Το αληθινό έγκλημα ως δραματοποιημένο έργο είναι περίπλοκο. Για τα θύματα και τους επιζώντες βίαιων εγκλημάτων που είναι πρόθυμοι να επανεξετάσουν τις ιστορίες τους μέσω ταινιών ή podcasts μπορεί να προσφέρει κάθαρση και διέξοδο στο άγχος. Αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει σε εκμετάλλευση των επιζώντων, των θυμάτων και των οικογενειών τους (όπως στην περίπτωση της σειράς Dahmer του Netflix), από επικίνδυνες πλατφόρμες για τις θολά μισαλλόδοξες πεποιθήσεις των δραστών και σε διαιώνιση της προκατάληψης απέναντι στα θύματα.

Το αληθινό έγκλημα που επικεντρώνεται στην ιατρική αμέλεια μπορεί να έχει διαφορετικό ύφος από άλλα κλασικά έργα του είδους, λόγω της εστίασής του στις καταστροφικές ελλείψεις του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης. Μεταξύ του υψηλού κόστους της ιατρικής περίθαλψης, των ανισοτήτων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης που επηρεάζουν δυσανάλογα τις περιθωριοποιημένες ομάδες και του συνεχιζόμενου τραύματος της πανδημίας, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η εμπιστοσύνη στο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης βρίσκεται στο ναδίρ.

Ούτε αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η προσφορά ιστοριών από ανθρώπους που υπέστησαν κακομεταχείριση από το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης είναι σχεδόν ανεξάντλητη και έτοιμη να μετατραπεί σε ιατρικό αληθινό έγκλημα. Η ιστορία του Dr. Christopher Duntsch, ενός πρώην νευροχειρουργού, του οποίου οι κακοτεχνίες καθιστούσαν συστηματικά ανάπηρους ή ακόμη και νεκρούς τους ασθενείς του, ήταν αρκετά συναρπαστική ώστε να εξεταστεί όχι μόνο σε ένα άρθρο, αλλά και στο podcast Dr. Death και στην τηλεοπτική σειρά. Ιστορίες όπως του Duntsch και του Cullen χτυπούν νεύρο.

Για πολλούς, τα ιατρικά αληθινά εγκλήματα είναι συναρπαστικά επειδή αποτυπώνουν την πραγματική αίσθηση άγχους και οργής που έχουν οι άνθρωποι για τη διαφθορά και την αδράνεια του συστήματος.

Τόσο στην ταινία όσο και στην πραγματική ζωή, τα θύματα του Cullen κινδύνευαν από τη στιγμή που μπήκαν στο νοσοκομείο. Το The Good Nurse δείχνει σταθερά πόσο υπερφορτωμένο είναι το νοσοκομείο. Σε μια συζήτηση με τον προϊστάμενό της, η Loughren ζητάει βοήθεια και ο Cullen είναι εκεί για να την προσφέρει. Το γεγονός ότι ήταν σε θέση να μετακινείται από τη μία εγκατάσταση στην άλλη, γλιστρώντας πάντα μέσα από τις ρωγμές λίγο πριν τις υποψίες, με τα ίδια τα νοσοκομεία όπου σκότωσε να εργάζονται για να καλύψουν τα ίχνη του από φόβο ευθύνης, αποδεικνύει ότι το πρόβλημα ξεπερνά κατά πολύ τον Cullen, τον Duntsch ή οποιοδήποτε άλλο μεμονωμένο άτομο. Ακόμα και η ίδια η Loughren ήταν θύμα του συστήματος, δουλεύοντας σε βάρδιες που επιδείνωναν την καρδιακή πάθησή της, την οποία αναγκάστηκε να κρύψει για να γάζεται, να δικαιούται ασφάλιση υγείας και να έχει πρόσβαση σε θεραπεία.

in.gr